blog

We zijn net terug uit Winterberg. Ongelooflijk eigenlijk: op 4 uurtjes rijden vanaf Groningen ligt er voor ski-amateurs (en dat zijn wij) een geweldig wintersportgebied. Met meters sneeuw, lieflijke hellingen, mooie dalen, fantastische skischooltjes, aardige mensen en ook nog eens hartstikke goedkoop. Onze jongens hebben in twee dagen tijd de beginselen van het skien aardig geleerd. Bart had er veel lol in, Tonnes iets minder. Helaas kreeg Bart aan het eind van dag 2 een skilift tegen zijn been en daarna was hij uitgeschakeld. Tonnes wou daarna ook niet meer naar de skiklas, waarop Bert hem prive-les heeft gegeven. Toen kreeg ook hij de smaak te pakken - na een uurtje oefenen met pappa gleed hij keurig in V-stand naar beneden. Trots dattie was! Ik zat ondertussen met Bart in het cafe aan de rand van de piste te kaarten, en daar konden we de verrichtingen van Bert en Tonnes goed volgen. Nee, ik heb zelf niet geskied. Dat heb ik 20 jaar geleden eens gedaan en de enige herinnering die ik daaraan heb is: vroeg op, koud, nat, spierpijn, blaren, moe, vroeg naar bed. Niet iets om je nog eens vrijwillig aan te onderwerpen. Maar na vier dagen Winterberg, toen zelfs mijn jongste 'om' was, hoorde ik mezelf opeens zeggen: 'volgend jaar weer, en dan neem ik ook weer les!'

Wat dit alles met de titel van dit stukje te maken heeft? Nou, het was best koud daar, het vroor een graad of negen. Ik had eigenlijk geen goede jas voor deze weersomstandigheden - behoudens een bontjas die ik een paar maanden geleden van mijn schoonmoeder kreeg. Ze had hem als twintigjare ooit gekocht, toen ze net getrouwd was. Tja, het is natuurlijk vreselijk en erg verdrietig en politiek uitermate incorrect dat voor deze jas dieren gestorven zijn. In Nederland heb ik hem nog nooit gedragen, maar in Winterberg wou ik de lol ervan hebben. Ik heb de jongens om toestemming gevraagd en die vonden het prima - het scheelde dat de jas al 50 jaar oud is ('die beesten zijn toch allang dood'). Nou, ik heb er geen enkele negatieve reactie op gehad. Kindertjes aaiden 'em verrukt als-ie over de stoelleuning hing en iemand zei spontaan: 'Die jas is vast lekker warm!' En dat is-ie. Ik heb het werkelijk geen moment koud gehad. Wat een hypocriet gedoe eigenlijk, over bont. We eten vlees, we zitten op leren bankstellen en dragen leren schoenen, we eten eieren van kippen die daarvoor speciaal worden gehouden. Dat is allemaal geaccepteerd. Maar van hun vacht moeten we afblijven. Toch heb ik deze dagen zoveel plezier gehad van mijn tweedehandsjas. Er is niks mis met een goeie bont- of leren jas. Mits het materiaal niet verkregen is van een beschermde diersoort, die restrictie wil ik wel maken. Want daar kan ik me dan wel weer druk over maken: mensen die krokodillen- of slangeleren schoenen en tassen kopen, dat is fout.

Waar mijn bontjas van gemaakt is? Amerikaanse eekhoorns. Ochgosssss... Maar daar gaan die beesten gewoon op de barbecue en van hun staarten worden heerlijke bontjassen gemaakt - vooral in de jaren '50, toen niemand daar iets kwaads in zag. Ik ben zo blij met mijn tweedehandsjas en ga ' em gewoon dragen als het roetkoud is! Met dank aan mijn schoonmoeder...

Zou er dan toch een kern van waarheid inzitten dat vrijdag de 13de een ongeluksdag is? Toch wel toevallig dat net vandaag de verwarmingsketel naar de gallemiezen is. Zucht. Nou ja, het ding is ook 17 jaar oud en behoorde bovendien tot een waardeloze serie, volgens de storingsdienstmeneer. Vervangen dus! Want het is natuurlijk meer dan verdrietig dat wij wel een mooie nieuwe badkamer hebben, maar geen warm water... Bert wilde nog allerlei offertes gaan aanvragen en vergelijken, maar - geemancipeerd als ik ben - heb ik dit varkentje zeer snel zelf gewassen (met koud water...). Welke ketel raadt u mij aan - dit rare huis met vloerverwarming, radiatoren, convectoren en een stortdouche in acht genomen -, wat kost zo'n ketel en wanneer kunt u hem plaatsen. Dat zijn toch de belangrijkste vragen op zo'n moment? Vond ik eigenlijk van wel. En het is geregeld. Als we donderdag terugkomen uit Winterberg staat hier een nieuwe ketel te snorren (met dank aan mijn onvolprezen ouders die tijdens onze afwezigheid hier de honneurs waarnemen!). Geleased van essent, met het onderhoudscontract als onderdeel van de leaseovereenkomst. Kan ik lekker weer warm douchen en badderen. Kijk, ik snap natuurlijk best dat men vroeger alles met koud water deed, maar hee: dit is de 21ste eeuw en daarin leef je naar wat je gewend bent. Warm water hoort daarbij!

Maar goed, als het weer een keer vrijdag de 13de is - dan toch maar even de vingers gekruist houden...

Ik word er haast een beetje depressief van. Zoveel naar nieuws van mensen die ik ken. De man van een vriendin met lympheklierkanker, een vriendin met borstkanker, onze badkamerontwerper die zijn vrouw op 32-jarige leeftijd door een longembolie verloren heeft. Wat een rare wereld. Ik snap de zin ervan niet. En die is er waarschijnlijk ook niet. Shit happens. Ook wij hebben onze portie in het verleden gehad, maar het gaat al 10 jaar crescendo. Ik ben mij er zeer wel van bewust dat het morgen over en uit kan zijn. Gelukkig ontkracht die zienswijze me niet, het sterkt me om van elke dag het beste te maken. Zo lang we gezond zijn, zo lang we gelukkig zijn, zo lang we de rekeningen kunnen betalen, zo lang we kunnen eten en drinken en genieten van elkaar - zo lang gaat het goed. Maar door de ervaringen van andere mensen ben ik me bewust van mijn kwetsbaarheid. Ik hoop dat het moment erg ver is, het moment dat mijn veilige wereldje op zijn kop gezet wordt door iets wat te erg voor woorden is. En tot het zover is geniet ik elke dag van het geluk dat ik met mijn drie mannen dagelijks ervaar. Wie dan leeft die dan zorgt! Maar om het even soft te zeggen: de ervaringen van anderen die de harde kanten van het leven ervaren - dat maakt me nederig. Daardoor ben ik in staat te relativeren, de goede dingen te blijven doen. Want wat is er in het leven belangrijker dan gezondheid en geluk? Niets toch? Nou dan!

Na Hyves is er nu ook Linkedin. Maar dit is, i.t.t. Hyves, een netwerk voor professionals. Digitale muts als ik ben (...) had ik de verschillende uitnodigingen voor dit netwerk in de afgelopen maanden uit onwetendheid maar gedelete, want ik wist echt niet wat ik ermee moest. Maar ja. Als er regelmatig zo'n invitatie in je mailbox zit, dan moet je je er toch maar eens in gaan verdiepen. Heb ik gedaan. Zit er nu zelf ook op. Heb geen idee wat het me op zal leveren, maar better safe than sorry! Ik schreef een aanbeveling voor Jan Buwalda die als eerste tot mijn netwerk toetrad. Hij schreef prompt een leuke aanbeveling voor mij terug. Kijk. Now we're talking business. Kan toch best wel iets worden, dat Linkedin. Zorgvuldig mee omgaan, dat dan weer weer wel. Zo kan je toch een mooi bestandje opbouwen van betrouwbare samenwerkingspartners - en daar kunnen andere partijen die dat lezen weer hun voordeel mee doen. Zo zal het wel werken. Er gaat echter niets boven face-to-face-contact, daar helpt geen lieve Linkedin aan. Ik wil altijd met eigen ogen zien wat voor vlees ik in de kuip heb. Maar Linkedin is misschien toch een mooi selectiemiddel. Dus ik sta erop. En ik zal de mensen in mijn netwerk aanbevelen. Heeft Linkedin de toekomst? Vooralsnog: het voordeel van de twijfel...

Hij is klaar, nou ja - op een paar kleine dingetjes na dan. Ik sta regelmatig even in onze nieuwe badkamer, genietend om me heen te kijken. Prachtig, prachtig. Morgen ga ik ' em uitgebreid in gebruik nemen. Onze bouwvakkers hebben zo hard gewerkt en de klus echt fantastisch geklaard. Vrijdagmiddag leek het nog even hopeloos: bij het testen van het bad was er lekkerij in de meterkast... Na veel gevloek, gemopper en gebreek was het leed om 16.30 uur geleden. Tot slot werd er nog even een betonregel gestort voor de drempel: 'niet op gaan staan!' drukten de bouwvakkers ons ten afscheid op het hart. Een half uur later kwam Tonnes thuis en liep - nieuwsgierig naar het eindresultaat - op blote voeten de badkamer in en ja hoor: de afdruk van zijn grote teen in het cement! Hij kwam het direct melden en daarvoor hebben we hem natuurlijk geprezen. Met een hoesje van een CD hebben we het euvel weer proberen glad te strijken... Nu maar hopen dat de drempel er straks toch strak in ligt! Tja, we hebben nu wel een nieuwe badkamer, maar het huis is 1 grote bende. Overal stof, de badkamerlogistiek moet opnieuw bedacht en er moet nog heel wat geverfd worden - ook in de rest van het huis. Ik heb februari hiervoor een beetje vrijgehouden. Als alles volgens planning verloopt zijn alle kozijnen en muren als de lente begint geverfd en is het hele huis vrij van bouwstof - en schoon voor een nieuw seizoen. Heb ik nou al zoveel lol in, in het eindresultaat. En dat ik er nu de tijd voor heb - heerlijk.

Het begint hier steeds meer op een paleisje te lijken, ik geniet er elke dag van!

Ik ben aangesloten bij Hollandse Nieuwe - een prachtig bedrijf dat zzp'ers die werkzaam zijn in de communicatie en personeelswerk faciliteert. Zij proberen voor ons, noest sappelende zelfstandigen, opdrachten binnen te halen. Maar ze doen zoveel meer, en dat maakt het zo leuk om onderdeel van die club te zijn. Gisteren hadden we met alle aangesloten zzp'ers een netwerkbijeenkomst  over coaching. Een acteur zou ons op sleeptouw nemen, maar die was verlaat. Bleek hij dus allang in het gezelschap aanwezig te zijn, met een tenenkrommende act waarbij hij heel aandoenlijk zijn visitekaartje aan alle aanwezigen wou uitdelen. Wat Is Dit? dachten wij collectief, maar beschaafd als wij zijn zeiden we er niets van. Pas toen hij zichzelf bekendmaakte. kwamen de reacties los. Genant! Iedereen had zich licht ongemakkelijk gevoeld: in wat voor club ben ik verzeild geraakt dat zulke types door de ballotage zijn gekomen?! Het was dus gelukkig een acteur. Die ons vervolgens op meeslepende en kundige wijze meenam in de boeiende wereld van communicatie. Wat weet je? Wat kun je? Wat zie je? Wat doe je? En waarom doe je de dingen zoals je ze doet? Hoe kan dat ook anders? Het was wederom een inspirerende en leerzame bijeenkomst. Ik heb nog nooit een opdracht via Hollandse Nieuwe gekregen (ligt ook aan mezelf hoor, ik had er de afgelopen maanden simpelweg geen tijd voor), maar sessies als vandaag geven me vertrouwen in deze club. Betrokken mensen die natuurlijk vanuit commercieel oogpunt de markt willen bestormen maar daarbij zo zuinig en trots op 'hun' mensen zijn. Daarom doen ze al die leuke dingen voor ons, denk ik. Ik spin er garen bij. Ik groei, dankzij Hollandse Nieuwe. En uit de grond van mijn hart dank ik hen voor alle inzichten die ik via hen verkrijg! Wat een mooi cadeau....

Sinds vorige week maandag wordt onze badkamer verbouwd. Elke dag vreemde mannen over de vloer die al om 7.30 uur beginnen... HALF ACHT!!! En overal stof, stof, stof. We douchen en wassen ons op het kleine badkamertje bij de jongens en dat is een heel gedrang 's ochtends. Nu ik thuis werk, word ik haast 24 uur per dag met de verbouwperikelen geconfronteerd. Onze bouwvakkers zijn overigens schatten en harde werkers bovendien, maar dat neemt niet weg dat ik overdag behoorlijk met mijn ziel onder mijn arm loop. Zit ik op mijn kantoor, dan komt er weer iemand met een vraag waar het bad nou precies moet komen, begeef ik me onder de bouwvakkers, dan loop ik ze al snel voor de voeten. Vandaag hield de Senseo er spontaan mee op (heeft ook al heel wat overuren gemaakt de laatste tijd!). Een goede reden om het huis even te ontvluchten voor een uitje naar de mediamarkt.

En zo slijt ik mijn dagen. Beetje werken, beetje koffiezetten, beetje opruimen, beetje tussendoorklusjes doen, beetje kinderen opvangen - een beetje van alles niks. Nog twee weken. Dan is het huis overdag weer van mij en ga ik om te beginnen ... uitgebreid in het nieuwe bad!

De halve wereld schijnt ziek te bedde te liggen met griep. En een beste dit jaar, compleet met dagenlange hoge koorts. Meestal ben ik een van de eersten die een virusje oppikt. Maar niet dit jaar. Ik heb dan ook haast onbedoeld een griepprik gehad. Martini-medewerkers kunnen elk jaar gratis een griepprik halen in de personeelswinkel. Ik moest daar in november voor iets heel anders zijn. "Ha Inge!" riep verpleegkundige Arnold, "Wil je ook eentje?" en hij begon enthousiast aan mijn mouw te sjorren. "Nou, ik kom hier eigenlijk voor..." begon ik het doel van mijn exercitie uit te leggen - en voor ik er erg in had zat de spuit al in mijn arm. En ik ben er blij om, want vanavond hoorde ik viroloog Ab Oosterhuis op het journaal zeggen dat dit vaccin een goede bescherming biedt tegen het heersende virus. Zou ik dan deze keer eens op de been blijven? Ze vallen momenteel bij bosjes om. Er worden veel vergaderingen afgezegd en veel processen stagneren wegens griepende projectleiders. Ook mijn planningen komen daardoor in het gedrang... Ik wens alle griepslachtoffers daarom een spoedige beterschap toe!

Ik heb niet zo'n goed moment gekozen om voor mezelf te beginnen... Maar ja, weet alles maar eens van tevoren! Sinds de kredietcrisis is het in communicatieland behoorlijk stil geworden. Het kan twee kanten opgaan: of organisaties gaan juist zzp'ers inschakelen omdat er op de vaste formatie moet worden bezuinigd, of ze gooien alle 'externen' er uit. Ik kan nog niet zo goed inschatten welke kant het op mijn vakgebied zal uitgaan. Ik heb er nu nog niet zoveel last van, mijn orderportefeuille is tot juni goed gevuld. Maar daarna? Geen idee. De gevolgen van de kredietcrisis gaan 'getrapt'. De projecten waar ik nu aan werk zijn van voor de crisis, dus die gaan wel door. Maar in tijden van economische recessie wordt er minder geinvesteerd en van die investeringen moeten wij het als communicatieadviseurs nou net hebben. Ik haal de banden met het Martini dus maar weer wat aan. Ben zo blij dat ik daar nog een dienstverband mee heb, want ik moet er niet aan denken om werkeloos thuis te zitten. Vermoeiend is het wel. Ik ben mijn focus momenteel even kwijt. Zou dit nou een midlifecrisis zijn? Ik vermoed van wel, ik ben zoekende en weet niet waar ik het vinden moet. Ondertussen werk ik gestaag door aan mijn projecten, zowel binnen als buiten het Martini, en hoop vurig dat ik op een goede dag het licht zal zien. Nee, dat is natuurlijk niet zo professioneel, om het er maar op aan te laten komen. Maar zo heb ik het altijd gered - en mocht ik daar deze keer niet mee wegkomen, dan is dat weer een mooi leermoment voor mijn verdere leven! Toch?! 

Ach, dacht ik vanavond, even een stukje van The Sound of Music zien die RTL4 uitzond. En ik zat weer drie-en-een-half uur aan de buis gekluisterd, terwijl ik die film toch al gauw zo'n 30 keer gezien heb. Zelfs met ingehouden adem en kloppend hart (ondanks dat ik de afloop weet!) bij een van de laatste scenes, als de familie Von Trapp zich in het klooster schuilhoudt voor de nazi's. De zaklantaarns die tergend langzaam langs de grafzerken gaan - oh als ze nou maar stil blijven zitten!

Wat is het toch een prachtige film. Wat knap om alle grote emoties en kwesties in een mensenleven zo pakkend de revue te laten passeren - en dat dat anno 2008 nog steeds zo herkenbaar is. Liefde, verlangen, onmacht, hartstocht, angst, jaloezie, rechtvaardigheid, hoop, vertrouwen, vertwijfeling, berusting, vechten, onderzoeken, je hart volgen, trouw-zijn aan wie je bent - het zit er allemaal in en blijkt van alle tijden. Dit zijn mijn drie favoriete scenes:

1. Maria leest Kapitein Von Trapp de les omdat hij zijn kinderen emotioneel verwaarloost. Ze laat zich de mond niet snoeren en in het heetst van hun woordenstrijd noemt Von Trapp haar 'kapitein'. Ze schrikken er allebei van. Prachtige metafoor voor 'aan elkaar gewaagd zijn'. 

2. Maria is met verwarde gevoelens voor Kapitein Von Trapp teruggegaan naar het klooster en komt er in een gesprek met moeder-overste achter dat ze niet moet vluchten voor haar gevoelens, maar de waarheid moet onderzoeken. 'Als God een deur dicht doet, zet Hij altijd ergens een raampje open.'  Vervolgens zingt moeder-overste zeer indrukwekkend 'Climb every mountain' - het mooiste musicalliedje ooit. 

3. Als Maria met haar nieuwe gezin - achternagezeten door de nazi's - het klooster in vlucht, besluiten ze ter plekke om te voet de Alpen over te steken naar het neutrale Zwitserland. Voor moeder-overste hen naar hun schuilplaats brengt, zegt ze: 'Maria, weet dat je er niet alleen voor staat.' Dan citeert ze een bijbeltekst: 'Ik sla mijn ogen op naar de bergen, mijn hulp komt van de Heer die hemel en aarde gemaakt heeft.' Ik schiet altijd vol bij deze scene. Het is van een ultieme troost, een verbondenheid tussen deze twee zo van elkaar verschillende mensen die elkaar vinden in de liefde voor God en voor elkaar.

En verder zitten er nog zoveel juweeltjes in! Hoe Maria de harten van de kinderen en van de kapitein wint, de foute barones die uiteindelijk goed wegkomt met het duivels spel dat ze gespeeld heeft, de prille liefde tussen Ralph en Liesl waar het nationaal-socialisme een wig tussen drijft. Het is een feelgoodfilm in optima forma, met heel veel levenslessen, ook al knapt het glazuur je er soms van van de tanden...! Ik ben vanavond voor minstens de 30ste keer voor de bijl gegaan. Er zullen vast nog minstens 30 keren volgen! (En niet alleen met de kerstdagen, want ik heb 'em uiteraard ook op DVD...)