blog

Van mij mag dat vuurwerkverbod er komen. Ik hou elk jaar m'n hart vast en tot nu toe is het nog altijd goed gegaan - afkloppen. Maar met twee pubers 'in da building' ontkom je niet aan vuurwerk. Snap ik ook wel. Ik vond het vroeger ook hartstikke spannend om vuurwerk af te steken. Gelukkig heb ik de nitraat- en vlinderbommen af kunnen houden. De handel tiert welig tussen leeftijdsgenoten - hoe komen die knapen er aan? En zouden hun ouders dat weten? De deal met mijn jongens was: absoluut geen illegaal vuurwerk en als beloning voor die belofte wat extra mooi siervuurwerk. High five! Gaan ze daarna heel politiek correct vanaf de achterbank van de auto vertellen dat illegaal vuurwerk eigenlijk ook wel heel gevaarlijk is. 'Beter dat we dat niet doen'. Nou ja zeg! Komt dat inzicht nou ondanks of dankzij mijn preken? Hoe dan ook: wij luiden 2012 in met heel veel plofrotjes van de Welkoop en een paar mooie potten en pijlen. Gelukkig nieuwjaar!

Beetje onwerkelijk dat het bijna kerst is. Meestal bereid ik me er ruim van tevoren op voor. Maar dit najaar heb ik het zo druk gehad, dat dat er een beetje bij ingeschoten is. De boom stond op tijd, dat wel: het weekend na Sinterklaas. Maar er hangen nog steeds geen kerstkransjes in (morgen). De ster prijkt voor het keukenraam maar brandt nog steeds niet, want ik moet nog een geaard verlengsnoer aanschaffen (morgen). De kerstkadootjes moeten nog gekocht en ingepakt (morgen) en de kerstboodschappen nog gedaan (morgen). Maar de kerstkaarten zijn verstuurd - dat dan weer wel.

Kerst. Ik vind het altijd zo'n gedoe. Op school en werk is het de drukste tijd van het jaar en dat maakt deze periode een beetje hysterisch. Kunnen we kerst in 't vervolg niet ergens in januari vieren? De saaiste maand van het jaar wordt daarmee eentje om ontspannen naar uit te kijken...   

De laatste tijd ving ik steeds flarden van een liedje van Adele op (ik heb namelijk slechts sporadisch de radio aan staan, veel te lawaaiig aan m'n kop - 't zal de leeftijd zijn...). Afijn, ik wist in ieder geval wel dat het van haar was, want die mooie, hese stem herken ik uit duizenden. Met een pre-puber in huis die al behoorlijk met popmuziek in de weer is, dacht ik: 1 keer voorzingen en Bart zegt gelijk welk nummer het is. Maar nee hoor. Hij haalde zijn schouders op en zei 'stom lied, ken ik niet'. Zaterdag keek ik naar Paul de Leeuw en die deed de oproep om vertalingen in te sturen van Adeles song To Make You Feel My Love. 'Hee!' dacht ik, 'Dat is 'em!' Goh, ik heb nog nooit iets uit het engels vertaald, zal ik het eens proberen? Paul vertelde in zijn show dat Huub van der Lubbe er ook al een vertaling van had gemaakt en toen ik die op Youtube hoorde (gezongen door Van Dik Hout) heb ik mijn vertaalaspiraties direct vaarwel gezegd. Want dat is zo'n mooie tekst - daar kan niemand meer overheen. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik heb de oorspronkelijke tekst losgelaten en er een eigen interpretatie van gemaakt. Dat is eigenlijk zoiets als veredeld puzzelen... oftewel: op de eerste plaats zorgen dat het technisch klopt, de inhoud moet er natuurlijk ook een beetje bij passen maar die is bij mij altijd ondergeschikt aan het rijm en het metrum. Hij heeft de show niet gehaald, maar ik heb er een leuke avond mee gehad! Komt-ie:

Dan ben ik er voor jou 

Als het leven even tegenzit

Het geluk je uit je handen glipt

En het niet uitmaakt of je vloekt of bidt

Dan ben ik er voor jou

Als je hart in duizend stukken ligt

En alle deuren vallen voor je dicht

Je voor je ergste angsten bent gezwicht

Dan ben ik er voor jou

Ik weet niet goed hoe ik je troosten kan

Maar ‘k sla mijn armen om je heen

En in die woordenloosheid weet je dan

Je staat in je ellende niet alleen

Als je valt en niet meer op wilt staan

Omdat het allemaal is misgegaan

Pak dan een glas en schuif maar bij me aan

Dan ben ik er voor jou

Ik vind het bijna niet om aan te zien

Je diepe wanhoop en je spijt

Ik droog je tranen en wie weet, misschien

is alles binnenkort verleden tijd

Soms weet je niet goed waar je het zoeken moet

Als er een storm in je gedachten woedt

Die je alleen maar aldoor huilen doet

Dan ben ik er voor jou

Dan ben ik er voor jou

 http://www.youtube.com/watch?v=sjj2kXPTEbg

Gisteren was ik jarig en kreeg ik 'De Dikke Ik' van mijn man: een bloemlezing van 400 'ikjes' die dagelijks op de achterkant van de NRC worden gepubliceerd. Hilarische of ontroerende belevenissen van lezers, in maximaal 120 woorden. Er staat ook een bijdrage van mij in, het verhaaltje 'Autoverkoper' (terug te vinden via google). Maar ik rolde van de bank van het lachen om het teek-verhaal. Een hond van een lezer had een teek op zijn buik, zo had dochterlief geconstateerd. Dus de tekentang gepakt - hoe ging het ook al weer, o ja: 3 x ronddraaien en dan hard trekken. De hond slaakte tijdens de behandeling een ijselijke gil en vloog bijkans door de kamer, de teek zat er daarna nog steeds. Dus hup, naar de dierenarts. 'Waar zit-ie?' vroeg de dokter. 'Nou, daar', wees de dierenvriend. 'Maar meneer, dat is een tepel!'

Ja, vreselijk natuurlijk. Maar mij kun je daarna opvegen. Net zo als na het verhaal over poes Witje. Eens per week komt een oude tante bij een jong gezin op bezoek. Ze is stapelgek op poes Witje, die graag bij haar op schoot zit. Aan het eind van de avond brengt echtgenoot Wietse tante altijd thuis. Op een kwade dag wordt Witje na tantes bezoek doodgereden. De vrouw des huizes belt tante met het trieste bericht. "Och kind, wat afschuwelijk. Heb je je moeder al gebeld?' vraagt ze meelevend. Waarop de vrouw des huizes zegt: 'Mijn moeder? Waarom? Witje zat toch voor het laatst bij u op schoot!' Het is even stil. En dan zegt tante: 'Witje?! Oh, ik dacht dat je Wietse zei!!!' Waarna ze in een hartverscheurend huilen uitbarst om de dood van poes Witje...

Ik kan het niet uitleggen. Maar elke keer als ik aan deze anekdote terugdenk, moet ik er zo om lachen! 'De Dikke ik' - direct kopen, want echt: de humor ligt op straat.

Vanavond moest ik een assessment via Internet doen voor iets waar ik in de toekomst misschien druk mee zal zijn. Jaja, klinkt vaag en dat hou ik liever ook even zo. Als er meer over te vertellen is, kom ik er hier uitgebreid op terug. Ik moest bij diverse stellingen en meningen aangeven wat ik het meest en wat ik het minst belangrijk vond. Genieten van de natuur kwam ook langs, in een rijtje met heel veel andere kwesties waarmee ik u niet zal vermoeien. Maar die natuur kwam best hoog in de scores uit. Ben ik dan zo'n ko-de-boswachter? Nee, helemaal niet. Ik kan geen kievit van een grutto onderscheiden. Het is slechts sinds kort dat ik het geluid van een specht herken, ik heb lang gedacht dat het een loszittend klepje in de verwarmingsketel was... Maar ik begin steeds meer oog voor de natuur te krijgen. Want zo wonderbaarlijk eigenlijk. Dat elk jaar de kastanjeboom in onze tuin weer uitbot, zwanger van nieuw leven. Prachtig bloeiende kaarsen in de lente, ruisende bladeren in de zomer, glimmend bruine kastanjes in de herfst en de stilte in de winter: kale takken, waar intussen de volgende levenscyclus alweer in voorbereiding is. Want op een dag in maart zie je opeens die kleverige knoppen, waaruit lichtgroene blaadjes ontspringen in het licht van de lentezon. En dat gaat altijd maar door, trekt zich niets aan van alle aardse beslommeringen.

Nou, daar word ik dus blij van. Zoals ik ook blij word van de kippen die weer aan het leggen zijn, van boeren die het land bewerken en de bijkomende geur van mest, van de koolmeesjes die ons nestkastje hebben uitgekozen, van de voorjaarszon op mijn gezicht en van kikkerdril in de vijver. Lente!

Onder het kopje 'zijvanklinkert' heb ik bij 'gedichten deel 1' en 'gedichten deel 2' een aantal gedichten geplaatst die al lang met me mee gaan op mijn levenspad. Gedichten die mijn ervaringen en gevoelens verwoorden, waar ik troost in vind, die me geruststellen of juist in verwarring brengen en tot nadenken stemmen. Het zijn pennenvruchten van anderen en ook een paar van mezelf. Van diverse kanten bereikte me het verzoek deze gedichten op mijn website te plaatsen. Zodat ook anderen zich hieraan kunnen laven. Aanvullingen zijn welkom! Mail ze naar info@zijvanklinkert.nl

Dit weekend las ik in de NRC een fantastisch artikel over borstvoeding - het ging vooral over de wetenschappelijk dunne bewijslast van het voordeel ervan. Maar ook over de borstvoedingsmaffia die in onze samenleving overmatig actief is. Ook in het ziekenhuis waar ik werk. Daar worden informatieavonden over borstvoeding belegd en 'lactatiedeskundigen' staan direct aan het kraambed als het met de borstvoeding niet lukt. Want borstvoeding is het beste wat je je kind geven kunt. Goed voor de afweer, goed voor de hersens, goed voor de moeder-kind-binding. Zeggen ze. Maar er is dus nauwelijks wetenschappelijk bewijs voor - zo lees ik in de NRC.

Mijn eerste kind heb ik de eerste weken met afgekolfde melk grootgebracht. Het was een ramp. Hij werd 11 week te vroeg geboren en mijn lijf was nog helemaal niet klaar voor melkproductie. Maar ik zat vier keer per dag aan de melkmachine, want iedereen zei dat moedermelk nu zo goed voor hem zou zijn. Stress, tepelkloven, pijn: na twee week stonden alle signalen op 'nee', ' hou er mee op'! Maar ik ging door, ook onder druk van de borstvoedingsmaffia en perste er elke sessie een bodempje melk uit. Dat werd in het ziekenhuis aangevuld met krachtvoer en ja hoor: het kind groeide fantastisch. Maar dat had hij ongetwijfeld ook op poedermelk gedaan. Na zes week kon hij aan de borst. Wat een feest. Nou, niet dus. Het deed pijn. Tepelhoedjes stonden tussen hem en mij in. Ja, toen ging het iets beter. Maar het was nog steeds geen onverdeeld genoegen. Daar kwam bij: ik had geen idee hoeveel voeding hij per maaltijd kreeg. Tien minuten links, tien minuten rechts, maar na een uur lag hij alweer te brullen. En wat te denken van het toedienen van extra vitamines K, A en D? Als moedermelk zo gezond is, zou dat er toch van nature in moeten zitten? Bij de eerste was ik er na 3 maand helemaal klaar mee. Heb met groot gejuich de blikken poedermelk in huis gehaald, de avondfles lengde ik aan met johannesbroodpitmeel - en zie het wonder geschiedde: hij sliep de hele nacht door. Bijkomend voordeel: mijn man kreeg ook een rol in het voederen: heeeeeel belangrijk voor de vader-kind-binding! 

Vanaf het moment dat onze oudste aan de fles was, kreeg ik mijn leven terug - en kon mijn man een leven opbouwen met onze zoon. We deden het vanaf dat moment echt samen. Maar ik vergeet nooit meer dat de kraamverzorgster mij na drie maand belde en vroeg hoe het met de borstvoeding ging. Toen ik vertelde dat hij volledig op flesvoeding zat, was haar interesse in ons gezin volledig verdwenen en maakte ze koeltjes een einde aan het gesprek.

Met onze jongste was het nog sneller bekeken. Ik was echt van plan om hem borstvoeding te geven, helemaal omdat het bij de oudste zo jammerlijk mislukt was. Maar hij kwam 8,5 pond zwaar ter wereld en had veel meer voedsel nodig dan mijn kleine lijf hem geven kon. Ik heb het 6 week volgehouden. 12x per dag aanleggen, tot bloedens toe. Drie keer per nacht eruit, en dat jong maar schreeuwen. Dus na 6 week kwam ook bij onze jongste de poedermelk en het johannesbroodpitmeel op het menu - en van het een op het andere moment hadden we een tevreden baby. En een gelukkige vader en moeder. Die toen eindelijk konden genieten: ja, toch wel leuk, zo'n kleintje.  Kijk nou hoe hij groeit, dankzij de fles!

Ik heb dus nooit gebruik gemaakt van kolfruimtes bij mijn werkgevers, gelukkig niet. Maar al die moeders die dat wel willen, van mij mogen ze. Als zij denken dat ze hun kind daarmee een dienst bewijzen, doen! Waar ik moeite mee heb, is de Jehova's-methode van de borstvoedingsmaffia. De overtuiging die ze ons op willen dringen dat je een slechte moeder bent als je je kind geen borstvoeding geeft. De overwaardering van borstvoeding, die niet gestoeld is op wetenschappelijk bewijs. Misschien zijn flesgevoede kinderen, daarmee verzekerd van de benodigde voedingsstoffen en vitamines, liefdevol gegeven door vader, moeder, opa, oma of welke verzorger dan ook, wel veel beter af dan borstgevoede kinderen. Geen wetenschapper die deze these durft te onderzoeken. Want daarmee krijgt hij of zij de hele borstvoedingsmaffia over zich heen....  

Ik kan uit ervaring vertellen: mijn voornamelijk flesgevoede kinderen zijn supergezond, hebben geen allergieen en zijn mede dankzij hun verschillende 'voeders' vanaf het prilste begin uitgegroeid tot sociale, stabiele kinderen.

Het artikel in het NRC heb ik met veel plezier en instemming gelezen. Misschien is het inmiddels de hoogste tijd voor een flesvoedingsoffensief. Zouden die in de ziekenhuizen een net zo groot podium krijgen als de borstvoedingsmaffia? Ik denk het niet....

Gatverdarrie, wat gaat het goed schreef ik in mijn laatste blog. Maar alles is dus inderdaad zo betrekkelijk. Ik had het nog niet geschreven of ik kreeg een telefoontje dat de man van mijn vriendin is overleden. Hij was nog maar 46 jaar. Afgelopen donderdag hebben we hem met heel veel lieve mensen uitgeleide gedaan. Ik had die dag eigenlijk het Martini Gilde publicitair op de kaart moeten zetten. Maar first things first. Ik heb mijn werk overgedragen aan mijn collega's en ben die dag naar Amsterdam gereden. Heb 2 vriendinnen opgepikt bij station Lelylaan (met dank aan de TomTom) en heb daarna gedaan wat ik vond dat ik moest doen. Een toespraak voor een bomvolle rouwzaal, maar recht uit mijn hart en bedoeld voor mijn lieve vriendin en haar prachtige zoon, die na het overlijden van de liefde van hun leven en grootste vriend nu zo ontredderd zijn achtergebleven.

Ze mailde me dezer dagen dat ze de zin er niet van kon ontdekken: het lijden van haar liefste, met uiteindelijk de dood tot gevolg. Ook ik kan de zin daar niet in zien. Ik kan alleen maar zeggen, uit ervaring (want ik ben daar ooit ook geweest, waar zij nu is) dat het uiteindelijk gaat om wat je met je ervaringen doet, hoe prachtig of gruwelijk ze ook zijn. De mensen die op je weg komen, de emoties die je onder ogen moet zien, en hoe die de rest van je leven kleuren. Ik ben dankzij heel veel mensen op mijn weg, door er veel over te lezen, door het verdriet te voelen - en de kracht te ervaren die dat oplevert, inmiddels op het punt aanbeland dat ik verlies voor lief neem, er mijn voordeel mee doe en - andere mensen help met mijn ervaringen. Dat troost, hen en mij, met terugwerkende kracht.

De dood is het einde niet. Het voelt echter wel heel definitief. Maar daarna is er nog zoveel meer. Het leven moet maximaal geleefd worden. Dat zijn we aan alle mensen die deze aarde te vroeg verlaten hebben, verplicht. Ik hef het glas op Rene, op Agnes, op opa Bart, op tante Dineke, op Tiemo en op Marca. Op de plek waar ze nu zijn, proosten ze vast en zeker met ons mee.

Maar ik kan er nog zoveel positiefs over verzinnen: het blijft gruwelijk en afschuwelijk als iemand die nog lang niet gemist kan worden, sterft. Ook ik heb daar geen woorden voor....

Ik heb het lekker aan de gang. Eigenlijk te lekker. Heb al een paar keer 'nee' moeten verkopen. Ik doe alleen maar de dingen die ik leuk vind en waar ik werkelijk iets aan kan bijdragen. Er komen momenteel zoveel leuke mensen en projecten op mijn pad. Hoezo kredietcrisis? Maar laat ik het afkloppen, we staan nog maar aan het begin van alle ellende. Vooralsnog schrijf ik offertes uit die allemaal geaccepteerd worden. Welk een vreugde! Tussendoor vervoeg ik me op tijdstippen dat het mij uitkomt bij het Martini en beleef dan met collega's vreugdevolle en inspirerende momenten. En ik kan ook nog eens de jongetjes na schooltijd zonder werkschuldgevoel opvangen! Ja, ik heb het lekker aan de gang. Ik moet alleen nog leren om ervan te genieten...

We hebben het weekend overleefd. Zaterdagnacht hadden we 8 vrienden van Tonnes te logeren: een slaapfeestje ter ere van zijn 9de verjaardag. We hebben deze keer - in tegenstelling tot het slaapfeestje van Bart in juli 2008, toen we nog dachten: moet kunnen allemaal - met ijzeren hand geregeerd. Om 23.00 uur was het schluss, wie daarna nog rumoerde, moest verkassen naar een van de leegstaande slaapkamers (alle verjaardagsgastjes sliepen namelijk in de woonkamer, alwaar wij 1 groot slaapmatras hadden gemaakt waar alle 9 de nacht konden doorbrengen). En, o wonder: om 23.15 uur was het stil! Bert en ik hebben het tafereel om 23.30 uur verbaasd gadegeslagen, en gingen toen ook zelf maar naar bed - vroeg, voor ons doen! Om 06.00 uur werd ik door het eerste gegiechel gewekt. Na een ferme toespraak ('om 07.00 uur gaan we ontbijten en tot die tijd wil ik jullie niet horen!') was het zowaar nog een tijdje stil. Maar daarna was er geen houden meer aan. Gelukkig heeft Bert het ochtendprogramma op zich genomen. Toen ik om 10 uur opstond spartelde het volk naar hartelust rond in de tuin: buutverstoppertje spelen. Bert zat aan de keukentafel te krant te lezen en zei haast verontschuldigend: ik heb geen kind aan ze! Maar we waren blij dat we alle 8 blagen om 12.00 uur weer gezond en wel aan de respectievelijke ouders konden overdragen. Daarna herstelwerkzaamheden verricht (overal vertrapte chips en moddersporen) en om 14.00 uur was het huis weer van ons.

Zo, dit hebben we ook weer gehad. Nog 1 verjaardag van Bart en nog 3 van Tonnes. Daarna zetten we ze met hun vrienden met chips, cola en de heersende muziek in de garage en kunnen wij gewoon lekker Paul de Leeuw kijken!